L i t h i u m

هوا بس ناجوانمردانه سرد است

noreply@blogger.com (Miss G) — Tue, 24 Nov 2009 16:39:00 +0000

امروز پویا می رود. فوریه 2008 بود بار اولی که دیدمش، توی یه مراسم کله پاچه خوری در همین فرنگ. چند ماه بعد که اینجا ساکن شدم دیدارهایمان تقریبا هر روزه شد. ظهرها ناهار، عصرها قهوه و بیلیارد، شب ها سینما، آخر هفته ها بیرون و مهمونی، وسط هفته ها چایی و فیلم و تلویزیون. امروز پویا می رود و همه اینها را با خودش می برد و من باز غرق فکرم و پر از غصه چون میدانم که رفتنش آغازیست بی پایان. روزی که زندگی بیست و سه ساله ام را در ایران گذاشتم و به اینجا آمدم فکر خیلی چیزها را کرده بودم به جز اینکه در میانه دهه دوم زندگی، رفتن دوستی نه حتی دو ساله چنان بغضی به گلویم بندازد که نه راه پسش باشد و نه راه پیش. امروز پویا می رود و من میدانم که بعد از این نیز بارها به فرودگاه خواهم رفت تا صورت گریانم آخرین تصویر باشد در ذهن دوستانی که هرچند تازه و نو، صفایشان را حدی نیست.

بی تو، اما، به چه حالی من از آن کوچه گذشتم

noreply@blogger.com (Miss G) — Fri, 10 Jul 2009 01:28:00 +0000

امروز تصمیم گرفتم به انبوه کاغذهای جمع شده روی میز ناهارخوری سروسامان بدم. چشمم افتاد به یک تکه کاغذ، روش نوشته بودم: یاد تو هرجا که هستم با منه، داره عمر منو آتیش میزنه.

نفسم گرفت، دلم هم. نزدیک 11 ساله، باورت میشه؟ دلم تنگته نازنینم، دلم تنگته...

Make it real or else forget about it

noreply@blogger.com (Miss G) — Wed, 12 Nov 2008 03:43:00 +0000

هر وقت میخوام یه قدم جدید بردارم، همه گذشته رو میریزم دور. بعدها که میخوام دست دراز کنم یه چیزی رو از گذشته دربیارم و نگاه کنم، هیچی پیدا نمیکنم. همه رو ریخته ام دور.

تکیه به کنعان زدنم آرزوست

noreply@blogger.com (Miss G) — Wed, 30 Apr 2008 17:25:00 +0000

هوا بهاریه.

دلم هوای خونمون رو کرده، با پنجره های بازش تو هوای بهاری.

!نگاه کن: با من بمان

noreply@blogger.com (Miss G) — Wed, 26 Mar 2008 03:09:00 +0000

زمستون تموم نمیشه. از آفتاب خبری نیست. زمین خشک نمیشه. سرما ول کن نیست. هوا دلگیره. اما دل من مثل قدیما نمیگیره.

بوی عیدی، بوی توپ، بوی کاغذ رنگی...با اینا زمستونو سر میکنم

noreply@blogger.com (Miss G) — Wed, 19 Mar 2008 00:41:00 +0000

فقط یه روز مونده به اولین عیدی که خونه نیستم.

گیرم که هفت سین نداره، گیرم که سبزی پلو با ماهیش دست پخت مامان نیست، گیرم که بیرون چند متر برف نشسته، گیرم که شب عید تا ساعت 9 کلاس دارم، گیرم که آخر ترمه و یه عالمه گرفتاری دارم، گیرم که از کسی عیدی نمیگیرم، گیرم که سال تحویل رو میشینم توی اتاقم و از توی اینترنت تلویزیون ایران رو میگیرم، گیرم کسی نیست بعد سال تحویل بغلش کنم و ببوسمش و بگم "صد سال به این سالها"، گیرم که دلم تنگه خونه و بوی تمیزی بعد خونه تکونی ه، گیرم که جای من سر سفره هفت سین خونمون خالیه، گیرم که موقع تایپ این نوشته نمیتونم بیشتر از این بغضم رو نگه دارم...دلیل نمیشه! عید عیده. وفت خنده و شادی و آرزوهای جدید برای سال نوست.

عیدتون مبارک! "صد سال به از این سالها".

شب تاریک و بیم موج

noreply@blogger.com (Miss G) — Mon, 17 Mar 2008 23:42:00 +0000

با صدای زنگ تلفن چشامو به زور باز می کنم و دوباره می بندم. دستم رو میبرم زیر بالش تا موبایل رو پیدا کنم، پیدا نمیشه. آخرش هم محبور میشم چشامو باز کنم. خودمو دلداری میدم: "اول و آخرش هم باید بیدار می شدی. اما از فردا یادت بمونه موقع خواب کدوم طرف بالش میذاریش."

باز توی دانشگاه حرف از طوفانه، خودمو آماده کردم یه کم درس بخونم که Amy به پنجره اشاره میکنه:

“Do you wanna go now? Cause it’s already started snowing”

یادم میاد باهاش قرار خرید گذاشتم. خودم هم تو خونه هیچی ندارم.

بیرون رو نگاه می کنم، باورم نمیشه این همون هوای چند دقیقه پیش ه، زمین و آسمون و بینشون پر از برفه.

برف می خوره تو صورتم؟ نه. هزاران سوزن میخورن تو صورتم یا شایدم یه نفر با دستای سرد و سنگینش مرتب بهم سیلی میزنه. اشک از گوشه چشام سرازیر میشه.

انگشت هام زیر فشار دسته کیسه های خرید دارن له میشن. توی برف سکندری میخوریم و به زور خودمون رو توی باد میرسونیم تا دم خونه. خداحافظی میکنم و چند دقیقه می ایستم تا نفسم بالا بیاد.

تا کیسه ها رو ببرم بالا 2 باز نزدیکه زمین بخورم.

کم کم دیگه هیچی از پنجره پیدا نیست. غذامو خوردم، چایی ام هم دستمه، همه چی مرتبه. آره؟

دراز میکشم روی تخت و چشامو می بندم: "چته باز؟ آخر ترم شد جن زدت؟ آدم باش." از سکوت بیرون دلم می گیره، صدای ماشین برف روب رو که میشنوم میزنم زیر گریه. از حرفی که به خودم زدم پشیمون میشم، شاید خوب بود یه کم به خودم حق بدم. سعی میکنم جبران کنم: "حالا عیب نداره، تو که داری تلاشت رو میکنی... هرچی شد، شد دیگه!"

- "دیر شده... خیلی دیر شده..."

حالا باز از خودم بدم میاد. نمیدونم کدوم ور ذهنمه که ازش بدم میاد. از اولی چون حرفاش راسته یا از دومی چون با اولی نامهربون بود.

باز چه مرگمه؟

نفس باد صبا مشک فشان خواهد شد

noreply@blogger.com (Miss G) — Mon, 17 Mar 2008 02:01:00 +0000

اگه بگم بوی عید میاد دروغ گفتم، چون نمیاد.

باز تا خرخره رفیتم زیر برف. توی این هفته دو تا کولاک داشتیم، یکیش هم توی راهه... ممکنه حتی برق بره. یادمه یه سال دم سال تحویل داشت برف میومد که من چقدر هیجان زده شده بودم... پس بوی هرچی که میاد، قطعا بوی عید نیست.

اما یه چیزی هست که باعث میشه آدم بیشتر دلش بگیره و تنگ بشه. حال و هواش نیست، اما دوست داری باشه.

بچه که بودم عیدها می رفتیم بروجرد. من و دختر عمه ام می خواستیم همیشه کنار هم باشیم، حتی سال تحویل. اما بابام همیشه می گفت: "عید هرکی باید پیش مامان بابای خودش باشه." حالا سالهاست که من عیدها پیش "مامان بابا"ی خودم نیستم، ولی بازهم عید رو دوست دارم.

همیشه تو خونه هفت سین میچیدم، با کیمیا. دوتایی می رفتیم خرید. یادمه چند سال پیش که یه مقاله خوندم و تصمیم گرفتیم دیگه ماهی قرمز نخریم، ساعت ها با کیمیا بحث کردم که نباید ماهی بخره و بعد برای اینکه حالش خوب بشه با مداد رنگی و ماژیک یه عالمه ماهی رنگی رو کاغذ کشیدم و چیدم رو سبزه... اخم هاش باز شد.

حالا اینجا، این همه آدم بدون مامان باباهاشون سال رو تحویل می کنن، اما انگار دل هیچکس به اندازه من نگرفته. شاید بابای هیچکدوم اینها به اندازه بابای من تاکید نداشت که "عید باید همه بچه ها پیش مامان بابای خودشون باشن."

هنوز بچه ام؟ هنوز بچه ام.

نتوان گفت غم از بیم رقیبان به حبیبان

noreply@blogger.com (Miss G) — Fri, 14 Mar 2008 03:33:00 +0000

- "ای که از کِلک هنر نقش دل انگیز خدایی / حیف باشد مَه من کاین همه از مهر جدایی"

توی تختم دراز کشیدم. باریکه نور سفید مهتابی از لای در نیمه باز میاد تو. گوشام رو تیز کردم:

- "شمع را باید از این خانه برون بردن و کشتن / تا که همسایه نداند که تو در خانه مایی"

بابا اصلاح میکنه:

- "تا به همسایه نگوید که تو در خانه مایی"

- "اون هم یه روایته، اما شهریار از این روایت استفاده کرده."

- "اما این یکی بهتره، بیشتر میخوره به شعر."

همینطور دراز کشیدم و گوش می کنم که دقیقه های طولانی با هم بحث می کنند، که این بیشتر میخوره به شعر یا اون. سر از بحث هاشون در نمیارم، همه اش 9 سالمه... از عروض و قافیه و آرایه های ادبی چیزی نمیدونم. فقط دوست دارم به صداشون گوش بدم.

مثل همیشه مامان توی بحث خیلی جدی میشه... و مثل همیشه بابا کار رو می کشونه به شوخی و این بیشتر حرص مامان رو درمیاره. آخرش بابا کم میاره و به حرص خوردن مامان می خنده. یه خنده مخصوص، که فقط بوی محبت می ده. خونمون باز بوی امنیت میگیره.

دل من گرفته زینجا، هوس سفر نداری ز غبار این بیابان؟

noreply@blogger.com (Miss G) — Tue, 11 Mar 2008 23:34:00 +0000

الکی که یه سال سگ دو نزدم، با هر مرد و نامردی سر و کله نزدم، به هر بی شرفی التماس نکردم، خونه و زندگی و کتابا و سیدی ها و کامپیوتر و لباسها و یه دنیا آدم و خاطره رو ول نکردم. بیخود و بی جهت خودمو تنهای تنها پرت نکردم اینور دنیا.

حالا دیگه وقتشه: موسی به دینش، عیسی به دینش...

"Just in case you're interested, it's called the suprasternal notch"

noreply@blogger.com (Miss G) — Thu, 28 Feb 2008 00:27:00 +0000

نمیدونم وقتی که Almasy تن بیجون کاترین رو از غار میاره بیرون به حال کی گریه می کنم. برای کاترین که توی سرما و تنهایی مرده؟ برای هق هق گریه Almasy که کاترین اش مرده؟ یا به حال خودم. دوست داشتم جای اونا بودم؟ فکر کنم ته دلم آره. دلم میخواست چال گلوم مال یه نفر باشه، دلم می خواست یک نفر با دستخط خوش لای کتابش یادداشت هایی درباره من بذاره، دلم می خواست Almasy بودم، دلم می خواست برای کاترین بمیرم، دلم می خواست نتونم بدون کاترین زندگی کنم.

خسته شدم از بس گریه کردم...

noreply@blogger.com (Miss G) — Sun, 10 Feb 2008 20:20:00 +0000

"غرور این نیست که خود را ملکه کلئوپاترا بدانی، غرور این است که اگر ملکه بودنت را نپذیرفتند تارک دنیا شوی"

نمیدونم بالاخره پذیرفتند یا تارک دنیا شدم.

My summer wine is really made from all these things

noreply@blogger.com (Miss G) — Sat, 26 Jan 2008 03:41:00 +0000

"بیا بریم..."

"کجا؟..."

"میگمت...تو بیا!"

"بریم..."

با صدای تق یه متر از جا می پرم، باز یه کوفتی از دست یکی افتاد. دهنم خشک شده، قلبم اگه آروم نشه همین الان از سینه میزنه بیرون. خودمو پرت می کنم روی بالش. چه خوابی می دیدم؟ کی بود؟ ها...یادم اومد. این خوابای دری وری دیگه از کجا میاد؟ آدمهایی که سال تا ماه بهشون فکر نمی کنی.

سرم رو از رو بالش بلند می کنم تا به زور دستم رو برسونم به کرکره. از همین درز هم معلومه که بیرون چه هوای گندی ه. با بیحالی خودمو دوباره ول میکنم رو تخت. تق! باز موبایلم افتاد...جهنم.

پشتم رو می کنم به پنجره و پتو رو می کشم روی سرم. سعی می کنم دوباره بخوابم. اما درگیرم:

- خسته شدی؟

- خیلی.

- آخه از چی؟

- نمی دونم.

- خوب چه مرگته، بگو تا یه خاکی به سرمون بکنیم.

- گفتم نمیدونم!

دست می برم برای موبایلم، یادم میاد رو زمینه. از جام پا میشم...دو دلم ولی شماره رو می گیرم:

- الو؟

- سلام.

- سلام؟

- منم.

- ا...آهان، خوبی؟ ببخشید انتظار نداشتم. چطوری؟

- ....

- چیزی شده؟

- د....

- قطع کن الان میام اونجا.

درو که برات باز می کنم انگار نه انگار که 8 ساله ندیدمت. چقدر ماه شدی.

میشینیم پای کامپیوتر، باهم میریم ارکات، فیس بوک، یاهو. میریم تو پروفایل مردم فضولی می کنیم و می خندیم. عکس هام و عکس هات رو نشونت می دم. باورت نمیشه که انقدر عکس ازت دارم. دراز می کشیم کنار هم، از قدیم ها میگیم، از بی بی اس، قرارها، تلفن ها، فلاپی رد و بدل کردن ها. بهت می گم کی بار اول متوجه ات شدم، بهم میگی که باز هزارمه این داستان رو می گم و همیشه هم یه چیزیش با دفعه قبل فرق داره. بهت می گم که وقتی به یه چیزی زیاد فکر کنی کم کم از واقعیت فاصله می گیره، میشه اونطوری که می خواستی باشه. برات شراب می ریزیم، برای خودم شراب می ریزم. می خوریم. بهت می گم بیا بریم یه جا که هیچکس نباشه، بقیه رو می خوایم چکار؟ بهت می گم دیگه تحمل ندارم، که دارم دیوانه می شم، که زندگیم بدون تو زندگی نمیشه، که هرکسی صبری داره، که من و تو از اول هم برای هم آفریده شدیم. اینجا که می رسم نفسم میگیره. خیلی تند رفتم؟ همه چی رو گفتم...قبلا هم گقته بودم، ولی نه رو در رو...راستی چرا؟

بهم میگی که نمی تونی، که باید برگردی سر زندگیت، که مسئولیت داری، که منتظرتن، که...

می زنم زیر گریه، گریه ام از عصبانیت ه. از دست خودم عصبانیم که چرا حرف حالیم نمیشه. چندبار باید بهم بگی تا دست از آزارت بردارم؟ که بذارم به زندگیت برسی؟

از گریه من ناراحت میشی، این بیشتر از دست خودم عصبانی ام میکنه. آخه روانی! چرا دهنت رو نمی بندی؟ همه چی رو که نمی گن! اگر هم بگن هزار بار نمی گن...خسته نشدی؟

خم می شی طرفم که بغلم کنی...قلبم تندتر میزنه...بار اوله که به من دست میزنی....تق! یه متر از جا میپرم. بازهم ، یه کوفتی از دست یکی افتاد. دهنم خشک شده، قلبم اگه آروم نشه همین الان از سینه میزنه بیرون. خودمو دوباره پرت می کنم روی بالش. کی خوابم برد؟

همه آرزویم اما چه کنم که بسته پایم

noreply@blogger.com (Miss G) — Fri, 18 Jan 2008 18:19:00 +0000

چهار دیواری به معنای واقعی. نور زیاد، دیوار های ضد صدا، آینه کثیفی که جلوشه و باید به سوال هاش جواب بده. زنگ های میز فلزی جا به جا پریده، روش پر از اسم و تاریخ و شعر و شعار. میله زیرش که جای دستبنده بوی گند فلز می ده. پایه های صندلی پلاستیکی لق می زنند تا هر دفعه که تکیه میده تو دلش خالی بشه.

هوا گرم و خفه است. سعی می کنه به سوسک های مرده کنار دیوار فکر نکنه. عرق از زیر بغلش راه می افته و از خط کمر میره به سمت شلوار. دهنش خشک شده. چند وقته اینجا نشسته؟ ساعت چنده؟ صبحه یا شب؟ چه اهمیتی داره.

آینه همینطور سوال می پرسه. خسته شده. دلش می خواد زنگ بزنه خونه. دلش می خواد بره خونه. دلش می خواد بخوابه. دلش می خواد بمیره. شاید هم مرد....

"ابراهیم لطف اللهی، دانشجوی کرد در بازداشتگاه سنندج جان باخت."

گر برکنم دل از تو و بردارم از تو مهر / آن مهر بر که افکنم آن دل کجا برم

noreply@blogger.com (Miss G) — Tue, 15 Jan 2008 03:56:00 +0000

"من رو رها کن از این فکر تنهایی، تو نرفتی، نه، تو هنوزم اینجایی..." اصلا نمیدونم این شعر مال کیه و از کجا افتاده سر زبونم. یه دور دیگه دست می کشم پشت ماهیتابه تا آخرین ذره های کف رو هم بشورم. یکی از دستکش ها خیلی نازک شده "فردا باید یه حفت دستکش هم بخرم. یادم باشه به لیست اضافه کنم."

- "چند بود قیمتش؟"

- "یادم نیست."

- "لیست چیزایی که باید بخرم رو کجا گذاشتم اصلا؟"

- "فردا برم به دوستم که بیمارستانه سر بزنم."

- "رفتی راجع به کلاس زبان سوال کنی؟"

- "نه! یادم رفت...لعنت به من! صندوق رو چک کردی ببینی بسته رسیده؟"

- "لباس ها رو هم که نبردی بشوری، تا کی میخوای با بلوزت صورتت رو خشک کنی؟"

با صدای بلند خنده همخونه ام پای تلفن به خودم میام. ماهیتابه رو میذارم توی آب چکان. "چرا چند وقته دوباره یادش افتادی؟ مگه قرار نبود ول کنی؟"

هیچوفت تو زندگیم این همه موضوع برای فکر کردن و انقدر وقت برای فکر کردن به اونها کم نداشتم. "نمی تونم، نمی تونم فراموشش کنم."

دیشب خواب دیدم رفتم ایران، ولی فقط مامانم رو دیدم، موقع برگشتن بغض کرده بودم. "داره یه چیزایی یادم میاد از این آهنگ، فکر کنم توی آهنگ هایی ه که توی ایران از امیررضا گرفتم."

بوی غذا بلند میشه، باز گوشت ها سوخت، مهم نیست، حوصله دوباره پختن ندارم. چرا انقدر بی حوصله شدم؟ چرا برای خودم هم انقدر عجیب شدم؟ چرا بعد از این همه مدت باز دلم براش ضعف میره؟ برم ویزا بگیرم و بهش سر بزنم؟

سیم پلوپز گیر کرده لای بقیه وسائل، چرا این آپارتمان انقدر برای 4 نفر کوچیکه!؟ "کجا بری سر بزنی؟!! دیوونه!"

بوی گند روغن و یه سری چیزهای دیگه از روی گاز بلند میشه، حتما باز بقیه آشپزی کردن و روغن و غذا ریختن روی گاز. میرم به سمت در خونه که بازش کنم تا زر زر آژیر آتش نشانی درنیمده. "پس چکار کنم؟ اینطوری که دق می کنم...بهش زنگ بزنم؟"

- "نه!"

- "اس ام اس؟"

- "نه!"

- "بمیری!"

از آب کتری می ریزیم روی گوشت ها و تایمر رو میذارم روی 20 دقیقه و می ایستم بالای سر غذا و نگاهش می کنم تا جوش بیاد. یه چیزایی از آهنگه داره یادم میاد:

"...تورو هر طرف رو می کنم می بینم..."

"...نگو از تو چشمام چیزی نمی خونی، تو که لحظه لحظه حالم رو می دونی..."

"...اگه این بهار هم برنگردی خونه، دیگه چیزی از من یادت نمی مونه..."

"من رو رها کن از این فکر تنهای، تو نرفتی، نه، تو هنوزم اینجایی..."

هم اتاقی ام موبایل به دست و با غش غش خنده میاد تو آشپزخونه. غذام جوش اومده، زیرش رو کم می کنم و قبل از اینکه برگردم بهش لبخند بزنم، دست می برم اشک هامو پاک می کنم.

Dream/Nightmare

noreply@blogger.com (Miss G) — Thu, 10 Jan 2008 17:24:00 +0000

دو شبه که دارم بدترین خواب های دنیا رو میبینم. از پریشب شروع می کنیم:

خواب دیدم که روی پشت بام یه خونه ای هستم، توی یکی از اون اتاق هایی که روی پشت بام ها می سازند، محل اجرای حکم یه سری آدم از جمله خودم بود. هرکی به چیزی محکوم شده بود، قطع انگشت و یا سر! حکم دو نفر باهم اجرا شد، یکی انگشتش رو گذاشت روی میز، اون یکی گردنش رو و بوم! یه تیغه از اون بالا افتاد پائین و یک انگشت و یه سر موند رو میز... حکم من هم گردن زدن بود. یادم نیست به چه جرمی، ولی یادمه که چه استرسی داشتم و دنبال راهی بودم که برای رهایی از استرس خودم رو بکشم. قبل از اینکه نوبتم بشه بیدار شدم.

و اما دیشب خواب دیدم که یه سری مامور در کانادا دنبال دستگیری من هستند، و من از یه سری درهای تو در تو فرار میکنم که من رو پیدا نکنند... ولی بعد نمی دونم چطوری دستگیر میشم و میرم به یه جای نامعلوم با سرنوشت نامعلوم و به دلیل نامعلوم. وقتی بیدار شدم خیلی خوشحال بودم که به جای اتاق بازجوئی توی اتاقم هستم که فقط یه کم بیشتر از حد معمول گرمه و احتمالا به همین دلیل انقدر خواب های آشفته دیدم.

خیلی وقت بود از این خواب ها ندیده بودم، ولی در عین حال خیلی وقت بود که یادم رفته بود قوانین ایران اجازه قطع دست و پا رو می دهند...یا پرتاب از بلندی...چکار می تونم بکنم؟ بجز اینکه از امشب توی اتاق سرد بخوابم؟

شگفتی های فرنگ

noreply@blogger.com (Miss G) — Wed, 03 Oct 2007 02:30:00 +0000

کاری که من کردم این بود:

قبل از اینکه به مملکت فرنگ بیام با سیاحت در شبکه جهانی اینترنت سعی کردم احتمال "سورپریز" شدن در غربت را برای خودم پائین بیاورم، با اینحال این فرنگستان دارای شگفتی های بسیاری است که انگشت حیرت را بدهان من و شما می برد.

بعضی از این "سورپریز" ها پیش بینی شده بودند و بعضی ها نبودند و بعضی پیش بینی ها درست از آب درنیامدند و بعضی پیش بینی ها درست تخمین زده نشده بود و در مورد بعضی پیش بینی ها "اگزجره" شده بود و بعضی چیزها اصولاً به مغزمان خطور نکرده بود و نصف آنهایی که خطور کرده بود در دقایق 94 به بعد که هنوز قسمت اعظم تدارکات سفر مهیا نشده بود از یاد رفتند و آنهایی که از یاد نرفتند یا در چمدان جا نشدند یا در فرودگاه لندن جا ماندند.

این شد که برخلاف همهء اینترنت گردی ها و ساعت ها چت و تلفن و تله کنفرانس و ایمیل و غیره، در این جا با مسائلی مواجه شدم که تصوری از امکان و احیاناً شیوه حل آنها نداشتم. در نتیجه تصمیم گرفتم که بزنم به رگ بی خیالی و کلاً "تیک ایت ایزی".

اتفاقاً یکی از محاسن فرنگستان این است که براحتی می شود زد به بی خیالی. مثلاً می توانید در صورتی که کفشتان پایتان را می زند مثل من کفشتان را در بیاورید و پیاده تا خانه بروید. ولی بهتر است اگر مثل من دوست دارید این کار را علی الخصوص در روزهای بارانی انجام دهید مواظب باشید پا روی کرم های نازنینی نگذارید که در باران مست می شوند و از خاک بیرون می زنند چون "ریلی" چندش آور است.

یا می توانید در هر جای مملکت فرنگ که خواستید چهارزانو روی زمین بنشینید، لپ تاپتان را روی پا بگذارید و درحالیکه یک "دایت کوک" را مزه مزه می کنید بروید اینترنت.

یا می توانید بدون اینکه به دمای هوا توجه کنید یا فکر کنید که مردم خاله زنک می گویند "چه عقده ای" برای رفتن به دانشکاه دامن بپوشید و اجازه بدهید باد تا هرجا که دلش می خواهد آن را بالا بزند. "هو کرز"؟

با اینکه مدت زیادی از آمدن به فرنگستان نمی گذرد، با توجه یه زمینه قوی شخصیتی که در "بیخیال" بودن دارم خیلی سریع فهمیدم که چاره دردم چیست و این بلاگ برای اطلاع رسانی در این زمینه احیا شده و قرار است مرتب "آپدیت" شود.